Πόσες φορές σου έχει συμβεί να πιάνεις τον εαυτό σου να ασχολείται περισσότερο με τα προβλήματα των άλλων παρά με τα δικά σου;
Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρικάς, στην γειτονιά που μένω μόνιμα τώρα πια, πετύχαινα στον δρόμο κάθε λίγο και λιγάκι έναν λαχειοπώλη που ξεκινούσε την κουβέντα πάντα με την ίδια ατάκα:
«Ποιον θα σώσω;»
Δεν μπορώ να πω, πιασάρικη υπέρ του δέοντος, αφού αν το δεις κάπως ιδεατά, πιάνοντας το λαχείο όντως «σώθηκες».
Τι συμβαίνει όμως αν κάποιοι, αντί να παίρνουν λαχεία, έχουν βρει το λιμάνι της σωτήριας τους στο πρόσωπο σου;
Προβλήματα και Πάλι Προβλήματα
Η αλήθεια είναι πως είμαι στον κόσμο μου. Το ξέρω και το ξέρουν ακόμα καλύτερα και οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν.
Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς, αν αυτός ο κόσμος περιλαμβάνει ουράνια τόξα και μονόκερους, αλλά σίγουρα έχει τα δικά του προβλήματα και υποχρεώσεις όπως πιστεύω και ο δικός σου.
Ειδικά όταν κάποια στιγμή αποφασίζεις να ασχοληθείς σοβαρά με κάποια κακώς κείμενα και να βάλεις σοβαρά ζητήματα της ζωής σου σε μια τάξη, ο υπερχειλιστής της δεξαμενής που έχει ταμπέλα «υπομονή», παρατηρείς πως ξεχειλίζει πολύ πιο εύκολα από ότι παλιότερα.
Φαντάζομαι πως καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…
Με τα χρόνια, έχω γίνει λίγο παραπάνω ευαίσθητος με ανθρώπους που διαρκώς ανακυκλώνουν τα προβλήματα τους και σαν να μην έφτανε αυτό, ψάχνουν απελπισμένα με κάθε τους ανάσα, ένα «αυτί» που θα παρέχει συντροφικότητα σε αυτή την νοοτροπία.
Διότι περί νοοτροπίας πρόκειται.
Δεν λέω, τα προβλήματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας καθημερινότητας που τώρα πια τρέχει με φρενήρεις ρυθμούς και από ότι φαίνεται δεν την προλαβαίνουμε ούτε με πατίνια.
Είναι φυσιολογικό να έχουμε προβλήματα, όπως και είναι φυσιολογικό να ακούσουμε τα προβλήματα ενός ανθρώπου που είναι διπλά μας, γνωστός, φίλος, συγγενής.
Όμως αυτό που με ξεπερνά είναι οι άνθρωποι που βλέπουν προβλήματα και την πεδιάδα την κάνουν Έβερεστ.
Και προφανώς υπάρχει και κάποιος λόγος για αυτό.
Για να ρίξω και μια οριογραμμή για να μην μπερδευτούμε, πιστεύω πως όλοι έχουμε τις στιγμές μας και κάποιες φορές η γκρίνια έρχεται και μας χτυπά την πόρτα.
Λογικό.
Έχουμε την ανάγκη να μιλήσουμε και να μοιραστούμε προβληματισμούς. Αν δεν το κάναμε, θα είχαμε μικροτσίπ στο κεφάλι (δεν αργεί).
Όταν όμως έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο που αναφέρει προβλήματα σαν πυροβόλο, βρίσκεσαι σε μια φάση όπου κοιτάς το υπερπέραν, αναρωτώμενος αν έχει στηθεί κάποια παγκόσμια συνομωσία εναντίον σου, με σκοπό να φορέσεις ζουρλομανδύα.
Πριν αρχίσω να ρίχνω αυλαία για να περάσω στο επόμενο σκέλος του άρθρου, θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε κουτάκια, γιατί αν έμπαιναν θα ήταν τσίχλες.
Όμως αυτοί που αναφέρουν συνεχώς τα προβλήματα τους, έχουν κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Κάποιοι είναι αρνητικοί από κούνια και η ζωοφόρα ενέργεια που τους κινητοποιεί είναι απλά να μιλούν συνεχώς για τα προβλήματα τους.
Υπάρχουν και εκείνοι που η καθημερινότητας τους είναι τόσο βαρετή, όπου το οπτικό τους πεδίο δεν έχει συνηθίσει σε πραγματικά προβλήματα, με αποτέλεσμα οτιδήποτε και αν τους έρχεται προς διαχείριση, να τους πελαγώνει εν ριπή οφθαλμού.
Υπάρχουν και εκείνοι που τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι όντως σοβαρά, απλά δεν μπορούν να τα διαχειριστούν μόνοι τους.
Ξέρω πως σε αυτό το σημείο μπορεί να φανώ αυστηρός, όμως τις περισσότερες φορές των περιπτώσεων ο κοινός παρανομαστής είναι ένας:
Είναι απλά βολεμένοι και θέλουν την λύση σε καλοσερβιρισμένο πιάτο με γκουρμέ στήσιμο.
Είναι εκείνοι που την παραμικρή κατάσταση θα την ονομάσουν πρόβλημα, θα σου την μεταφέρουν και όχι μόνο θα ζητήσουν μια λύση, αλλά και αυτή η λύση να πραγματοποιηθεί από εσένα.
Ένας Σωτήρας για Κάθε Πρόβλημα
Αν το ψάξεις λίγο παραπάνω, θα διαπιστώσεις πως υπάρχει αυτό που λέμε The Savor Complex. Με λίγα λόγια, το σύνδρομο του Σωτήρα.
Το παραπάνω, όπως αναφέρεται, είναι μια ψυχολογική κατασκευή, όπου κάνει ένα άτομο να νιώθει την ανάγκη να σώσει τους άλλους. Το άτομο αυτό έχει έντονη επιθυμία να αναζητά ανθρώπους που έχουν ανάγκη για βοήθεια και να τους την προσφέρει, πολλές φορές θυσιάζοντας τις δικές του ανάγκες.
Με πιο απλά λόγια, βάζει τα προβλήματα των άλλων πιο πάνω από τα δικά του.
Ωστόσο, όπως αποκαλύπτεται, υπάρχει μεγάλη περίπτωση το άτομο που λειτουργεί ως Σωτήρας να μην το κάνει πραγματικά για τους άλλους, αλλά επειδή έχει ανάγκη την αποδοχή και την επιβεβαίωση από κάποιο εξωτερικό παράγοντα, όπως μπορείς να τσεκάρεις στο παρακάτω βίντεο:
Είναι σαν να παλεύει με τις δικές του ανασφάλειες, προσπαθώντας να σβήσει εσωτερικά «χρωστούμενα»
Όμως ξέρεις κάτι;
Και τι έγινε;
Προτιμώ οι ανασφάλειες κάποιου να βοηθούν παρά να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα υπάρχουν ήδη.
Το θέμα όμως είναι πως αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου, έστω και ελάχιστα, να κάθεται στην θέση του Σωτήρα, ποιες είναι ο επιπτώσεις για εσένα.
Ο αλτρουισμός είναι αρετή και θαυμάζω τους ανθρώπους που είναι γενναιόδωροι.
Στήνοντας όμως το άρθρο, νιώθω πως αμφιταλαντεύομαι διαρκώς ανάμεσα στο όριο της επικής φράσης «κάνε το καλό και ρίξε το στο γιαλό» και στην φράση «πάλι με έπιασαν κότσο».
Η μνήμη μου παίζει περίεργα παιχνίδια κα συνεχώς μου έρχεται η φράση που έβαλε στο γυμναστήριο ο προπονητής μου που απλά σημαίνει:
«Ουδεις αχαριστοτερος του ευεργεντηθεντος…»
Και σε αυτό το σημείο η ηθική μου πυξίδα με κοροϊδεύει.
Είμαι της άποψης πως ότι κάνεις τοκίζεται. Και όχι λόγω κάποιας ανώτερης δύναμης, αλλά γιατί η νοοτροπία σου είναι να προσφέρεις και κάποιος που προσφέρει απλόχερα δεν χάνεται, ούτε μπαίνει στα αζήτητα.
Κάποιος που προσφέρει αξία, είναι κάποιος που έχει αξία. Και για να έχεις αξία, σημαίνει πως σε κάποια στιγμή της ζωής σου έμαθες πώς να την δημιουργείς. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Όμως ο άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να σωθούν, θα σωθούν και θα αρπάξουν την κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται και θα την στύψουν.
Και αν έχουν ποιότητα χαρακτήρα, θα εκτιμήσουν όσα έκανες για αυτούς. Αν όμως έχουν αξιοπρέπεια, δεν θα συνεχίσουν να σου μεταφέρουν προβλήματα για λύση.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν έχει να κάνει μόνο με εσένα. Έχει να κάνει και με το ότι αντιλαμβάνεσαι πως από κάποιο σημείο και έπειτα, χάνει την αξιοπρέπεια του και ο άνθρωπος που σε βοηθά, γιατί παραμελεί τον εαυτό του για εσένα.
Και αν εκείνος δεν μπορεί να βάλει όρια, από κάποιο σημείο και έπειτα, είναι δική σου ευθύνη να βάλεις εσύ. Γιατί αν δεν το κάνεις, ίσως η βοήθεια που σου προσφέρθηκε τελικά να μην σου άξιζε.
Και αυτό είναι σκληρό, γιατί υπάρχει περίπτωση κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους να είναι τοξικοί, όπως μπορείς να τσεκάρεις στην εκπομπή μας Apla+Andrika:
Μέσα στο μυαλό μου έχω χτίσει ένα παλάτι μνήμης.
Εκεί βρίσκονται όλες οι στιγμές που είναι ευχάριστες, που με καθόρισαν και με σημάδεψαν με ένα τρόπο που με άλλαξε.
Μέσα σε αυτό το παλάτι έχω βάλει ανθρώπους που με βοήθησαν χωρίς ποτέ να ζητήσουν αντάλλαγμα και που δεν πρόλαβα να τους πω ευχαριστώ.
Ο συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν θα μάθουν ποτέ πόσο πολύ εκτίμησα αυτό που έκαναν γιατί την δεδομένη στιγμή που το έκαναν, θεώρησα πως αυτό που προσέφεραν ήταν κάτι απλό, πιστεύοντας εγωιστικά πως ένα ευχαριστώ θα ήταν περιττό.
Δεν ήταν.
Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς αν τον καθοριστικό ρόλο τον παίζει η εκτίμηση που θα δείξει κάποιος για την βοήθεια που θα του προσφέρεις.
Θα ήθελα να μην διαφωνήσω, αλλά δυστυχώς θα το κάνω.
Κάποιος που διαρκώς επιζητά βοήθεια για τα προβλήματα του, δεν πιστεύω πως αντιλαμβάνεται πλήρως την αξία που του προσφέρεις. Αντιθέτως, την θεωρεί δεδομένη.
Σε αυτό που θα συμφωνήσω όμως, είναι πως αν είσαι άνθρωπος που προσφέρεις και βλέπεις πως έστω και η στοιχειώδης εκτίμηση που λαμβάνεις είναι ανύπαρκτη, μην απογοητεύεσαι.
Μπορεί να σου φανεί ρομαντικό, αλλά η κοινωνία μας χρειάζεται ανθρώπους σαν εσένα.
Ακόμα και αν δεν το έχει καταλάβει ακόμα.
Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:
- Πρακτικοί Τρόποι για να Αναπτύξεις την Κοινωνική σου Νοημοσύνη
- Για Ποιο Λόγο Έχουμε Ανασφάλειες και πώς τις Ξεπερνάμε;
Κάποιες φορές το παρακάνουμε με την βοήθεια, δες εδώ για να μην ξεφύγεις από το λογικό.
Περιμένω την οποιαδήποτε απορία σου εδώ.
Να είσαι καλά
