Το ζήτημα με τον διαθέσιμο χρόνο έχει αρχίσει να καταντά εκνευριστικό.
Από την μια δεν θα έχω χρόνo ούτε για να πληρώσω λογαριασμούς. Και από την άλλη θα έχω χρόνo αλλά θα τον αφιερώνω και πάλι στην δουλειά. Κάτι που με φέρνει και πάλι στο ίδιο αποτέλεσμα.
Τον χρόνο που έχει ο καθένας μας, τον γνωρίζει ο ίδιος προσωπικά. Και σίγουρα μέσα στην υπάρχουσα καθημερινότητα, θα έχει τις υποχρεώσεις του. Και τις ευθύνες του, τους ανθρώπους που θέλει να δει και πάει λέγοντας.
Υπάρχουν βέβαια εκείνοι που δεν έχουν καθόλου χρόν. Δικαιολογημένα, γιατί είναι πνιγμένοι μέχρι τον λαιμό και υπάρχουν και εκείνοι που έχουν άπλετο χρόνo να ατενίζουν ουρανό.
Όμως υπάρχουν και εκείνοι που κλαίνε επειδή το πρόγραμμα τους είναι φίσκα, αλλά η παραγωγικότητα τους δεν βρίσκεται και στα καλύτερα επίπεδα.
Τους βλέπεις δηλαδή να τρέχουν σαν τρελοί και στο τέλος να μένουν στο ίδιο σημείο.
Σίγουρα Δεν «Έχουμε» Χρόνο;
Συνήθως μιλάμε για τον χρόνο σαν να βρίσκεται στην κατοχή μας.
Λες και είναι κάτι υλικό που βρίσκεται στην ιδιοκτησία μας και μπορούμε να τον κάνουμε ότι θέλουμε.
Έχω άλλες δύο ώρες για να γράψω το άρθρο.
Μια δήλωση αθώα και άκρως προσγειωμένη.
Όμως Η Πεποίθησή Μου Για Το Χρόνο Είναι Λανθασμένη
Δεν έχω σίγουρες αυτές τις δύο ώρες γιατί πολύ απλά μέσα σε δύο ώρες μπορεί να συμβεί η πιο απλή μέχρι και η πιο σοβαρή απόσπαση ή διακοπή.
Αυτό που γνωρίζω όμως, σίγουρα είναι οι προθέσεις μου για τις επόμενες δύο ώρες, που είναι ένας τρόπος σκέψης που στιγμιαία καθορίζει και φιλτράρει τις προτεραιότητες μου.
Αν είσαι ξεκάθαρος με τις προθέσεις σου, τότε μπορείς να διαχειριστείς καλύτερα και περισσότερο ποιοτικά την κάθε απόσπαση ή αλλαγή προγράμματος.
Αυτό που θέλω να πω, είναι πως όταν δηλώνουμε ότι «δεν έχουμε» χρόνο, είναι σαν να δηλώνουμε στον εαυτό μας πως δεν είμαστε ξεκάθαροι με τις προθέσεις μας για αυτόν.
Είναι ουσιαστικά σαν να λέω «χρόνο έχω αλλά δεν μπορώ να τον αξιοποιήσω όπως θέλω και στα πράγματα που θέλω, χρειάζομαι ή έχω ανάγκη».
Η γραμμή ανάμεσα στο «έχω χρόνο» και στο «δεν έχω χρόνο» αρχίζει και γίνεται πολύ λεπτή.
Για παράδειγμα, αν με ρωτήσεις εμένα προσωπικά αν έχω χρόνο, τις περισσότερες φορές, για να μην πω όλες, είναι όχι. Πάντα θα έχω κάτι να κάνω ή πάντα κάτι θα προκύπτει.
Όμως η αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο.
Σίγουρα δεν έχω χρόνο να πάω να πάρω ένα παντελόνι που το βασανίζω εδώ και μια εβδομάδα και σίγουρα δεν έχω χρόνο να πάω για έναν απλό καφέ με κάτι φίλους μου που στο τέλος θα νομίζουν πως τους αποφεύγω.
Ναι, θα ήθελα να τους δω και ακόμα πιο σίγουρα θα ήθελα να πάω να πάρω αυτό το ρημάδι παντελόνι που έχει γίνει ολόκληρο ζήτημα.
Αυτό που συμβαίνει όμως, είναι μια αξιολόγηση για τι είναι πιο σημαντικό να κάνω.
Και στην πλάστιγγα κερδίζει με διαφορά μια δραστηριότητα που συνήθως έχει να κάνει με την δουλειά.
Και εκεί πιστεύω πως παίζεται όλο το παιχνίδι.
Ο Χρόνος Είναι Μια Αντίληψη Αξιολόγησης Και Προτεραιοτήτων
Στηριζόμενος στο παραπάνω προσωπικό παράδειγμα, η αλήθεια είναι πως έχω χρόνο.
Και ο λόγος που έγραψα στον τίτλο «αντίληψη αξιολόγησης», είναι γιατί ο καθένας μας αξιολογεί τον χρόνο με βάση τα δικά του κριτήρια.
Όταν λοιπόν δηλώνουμε πως δεν έχουμε χρόνο, βασικά δηλώνουμε πως επιλέγουμε, είτε θέλουμε είτε όχι, να κάνουμε κάτι σε αντιδιαστολή με κάτι άλλο.
Και ο μόνος λόγος για να γκρινιάξουμε επειδή δεν έχουμε χρόνο, είναι γιατί πιστεύουμε πως αν κάναμε κάτι άλλο αντί αυτού που κάνουμε, θα είχαμε μεγαλύτερο κέρδος.
Παράδειγμα
Πρόσφατα μιλούσα με ένα φίλο μου και γκρίνιαζε πως δεν έχει καθόλου χρόνο επειδή το τελευταίο του project απαιτεί τεράστιες ποσότητες από χρόνο και δεν του επιτρέπει να κάνει σχεδόν τίποτα.
Μέσα σε φιλικό πλαίσιο και σχεδόν αστειευόμενος, του είπα πως έχει χρόνο απλά επιλέγει να τον αφιερώνει στο συγκεκριμένο project.
Τι ήθελα και του το είπα;
Πήρε μια έκφραση λες και έπαθε εγκεφαλικό και ταυτόχρονα τον πρόσβαλα.
Ξεκίνησε να μου εξηγεί πως ήθελε πολύ αυτό το project, αλλά δεν περίμενε να του φορτωθούν τόσες πολλές υποχρεώσεις και αρμοδιότητες.
Το δέχτηκα αμέσως, γιατί αυτά σε ένα Project συμβαίνουν, αλλά ταυτόχρονα του είπα πως πρώτον, ήθελε το project, δεύτερον αν δεν ήθελε τόσες υποχρεώσεις να μην τις έπαιρνε από την αρχή και τρίτον, το συγκεκριμένο project θα τον βοηθήσει να εξελιχθεί στην Εταιρεία που είναι.
Sorry φίλε, αλλά δεν είναι όλα ηλιόλουστα και με χαμόγελα.
Η διαφορά της στασιμότητας με την ανάπτυξη, είναι στις θυσίες που χρειάζεται να γίνουν κυρίως στον χρόνο και στο ρίσκο.
Δεν γίνεται να αποφασίζεις πως θέλεις να εξελιχθείς και ταυτόχρονα να κλαις την μοίρα σου επειδή δεν έχεις χρόνο.
Για να υπενθυμίσω, χρόνο έχεις αλλά επέλεξες να τον αφιερώσεις κάπου. Οπουδήποτε.
Η κύρια διαφορά, για να κλείσω, ανάμεσα στο «έχω χρόνο» και στο «δεν έχω χρόνο» βρίσκεται στο κατά πόσο καλά νιώθουμε με αυτό που κάνουμε, πόσο θεωρούμε πως μας εξελίσσει και πόσο καλά οργανωμένο ήταν από την αρχή.
Κατά πόσο είμαστε πεπεισμένοι εμείς οι ίδιοι ότι ο χρόνος που αφιερώνουμε στο οτιδήποτε, θα προσφέρει επιστροφή κέρδους βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα.
Αν δεν είμαστε συνειδητοποιημένοι σε αυτό, τότε ο χρόνος που αφιερώνουμε στο οτιδήποτε, πολύ γρήγορα θα σταματήσει να είναι παραγωγικός γιατί δεν βιώνουμε απόλαυση από το όραμα που έχουμε σχηματίσει πριν καν αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με οτιδήποτε.
Όταν έχεις όραμα και οι προθέσεις σου είναι ξεκάθαρες, τότε σίγουρα μπορεί να μην έχεις χρόνo για τα απλά και καθημερινά, αλλά θα έχεις χρόνo για αυτά που σε γεμίζουν και σε πηγαίνουν μπροστά.
Και ένα από αυτά είναι η σειρά video από το ελληνικό podcast του Apla + Andrika που μπορείς να δεις παρακάτω.
Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:
-
Σπατάλη Χρόνου : 25 Πράγματα Που Σου Εξαντλούν την Καθημερινότητά σου!
-
10 Χόμπι που Αξίζουν τον Χρόνo σου
Ο χρόνoς είναι πολύτιμο αγαθό, για να μάθεις να διαχειρίζεσαι τον χρόνo σου πάτα εδώ.
Ένας Άνδρας Αξίας αξιοποιεί σωστά το χρόνο του επενδύοντας σε ποιοτικές προσεγγίσεις. Μάθε περισσότερα στο βιβλίο μας, εδώ.
Καλή συνέχεια
