Η πυγμαχία δεν είναι απλά μπουνιές  – Είναι επιστήμη

Περίμενα πως και πως τις γιορτές για να κάνω δυνατές προπονήσεις στην πυγμαχία.

Η καθημερινότητα δεν μου επιτρέπει να έχω την ποιότητα των προπονήσεων που θέλω και φυσικά έχω ανάγκη.

Όταν λέω ανάγκη εννοώ από ψυχολογικής άποψης.

Όμως τώρα με τις γιορτές βρήκα τον χρόνο που ήθελα.

Και μπορώ να σου πω με σιγουριά πως νοστάλγησα το κάθε λεπτό.

Τους ήχους, τις συζητήσεις και φυσικά την συνεχή διόρθωση και της παραμικρής λεπτομέρειας.

Η πυγμαχία είναι ολόκληρη επιστήμη.

Δεν μπορείς να ρίξεις ούτε ένα χτύπημα αν δεν γνωρίζεις την κινησιολογία που κρύβεται πίσω του.

Μια χορογραφία που στήνεται μετά από δεκάδες χιλιάδες επαναλήψεις της ίδιας κίνησης.

Ένα χτύπημα στην πυγμαχία δεν είναι αποτέλεσμα δύναμης.

Είναι το σημείο τομής ταχύτητας, έκρηξης και κατάλληλης στιγμής.

Είναι σαν να είσαι ντεντέκτιβ του εαυτού σου και του αντιπάλου σου.

Συλλέγεις στοιχεία, στήνεις στρατηγική και προσπαθείς να έχεις διαρκώς επίγνωση του τι συμβαίνει κάθε δευτερόλεπτο.

Στην πυγμαχία όμως τα λάθη χρεώνονται.

Αν κάνεις λάθος δεν θα φας ούτε γκολ, ούτε καλάθι ούτε θα περάσει πρώτος ο αντίπαλος σου την γραμμή τερματισμού.

Τα λάθη στην πυγμαχία σημαίνουν πως ένας άγνωστος σε χτυπάει με σκοπό να φιλήσεις το καναβάτσο.

Οι περισσότεροι πιστεύουν πως η πυγμαχία, όπως και τα υπόλοιπα δυναμικά αθλήματα, είναι βίαιη.

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια έναν από τους προπονητές μου να μου λέει:

Να είσαι αυτός που σταματάει ένα τσακωμό. Όχι αυτός που τον ξεκινάει.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχω βρεθεί μαζί του στο ρινγκ και να ήταν βίαιος.

Κάποιος που προσπαθεί να δείξει ότι ξέρει πυγμαχία, δεν έχει ασχοληθεί σοβαρά με αυτήν. Και ο λόγος που το έκανε ήταν για να το πει και να το δείξει όχι για να μάθει τι σημαίνει να μάχεσαι.

Διότι για μάχη πρόκειται.

Μια μάχη όχι απέναντι σε έναν αντίπαλο αλλά μια μάχη που θα πρέπει να δίνεις συνεχώς στις ατελείωτες προπονήσεις, στην διόρθωση και της παραμικρής λεπτομέρειας και φυσικά μια μάχη στις πιο βασικές παρορμήσεις σου.

Πυγμαχία και άθληση – Η σωστή επανάληψη δημιουργεί πρωταθλητές

Πρωταθλητής δεν γίνεσαι στον αγώνα.

Γίνεσαι στην προπόνηση.

Και η προπόνηση στην πυγμαχία σημαίνει να προσπαθείς να τελειοποιείς την κάθε μικρή λεπτομέρεια.

Αν πιστεύεις πως ένα καλό χτύπημα δίνεται με τα χέρια κάνεις λάθος.

Ένα αποτελεσματικό χτύπημα ξεκινά από τα πόδια, μεταφέρει ενέργεια μέσω  κατάλληλης στροφής της μέσης και αποκτά εκρηκτικότητα από την κίνηση του ώμου.

Ακόμα, η απόσταση από τον αντίπαλο πρέπει συνεχώς να βρίσκεσαι κάτω από το μικροσκόπιο.

Θέλει συγκέντρωση και απίστευτη παρατηρητικότητα να κάνεις πραγματικότητα μια πολύ σημαντική ικανότητα:

Προσαρμοστικότητα.

Η δυνατότητα της προσαρμογής είναι που δημιουργεί εξέλιξη. Όχι η στασιμότητα.

Και στην πυγμαχία θα πρέπει διαρκώς να προσαρμόζεσαι για να επιβάλεις το παιχνίδι σου.

Και για να γίνει αυτό είναι απαραίτητο να έχεις δουλέψει το κάθε βήμα, την κάθε ανάσα και το κάθε είδος χτυπήματος ατελείωτες φορές στην προπόνηση.

Πρέπει να είσαι ξεκάθαρος με αυτά που θέλεις να βελτιώσεις.

Και ο καλύτερος να είσαι, αν δεν έχεις αντοχή θα ξεφουσκώσεις σαν μπαλόνι.

Μετά έρχεται η τεχνική. Η τεχνική δεν σου επιτρέπει μόνο να δίνεις ποιοτικά χτυπήματα.

Σου επιτρέπει να αμύνεσαι.

Ακόμα και ο κορυφαίος να είσαι στην επίθεση, αν δεν μπορείς ούτε να αγγίξεις τον αντίπαλο, τότε πολύ γρήγορα η ψυχολογία σου θα πέσει μαζί με την αυτοπεποίθηση σου.

Και τότε ξεκινά η πτώση.

Στην πυγμαχία μαθαίνεις πραγματικά τι σημαίνει θυμός και τι σεβασμός

Την πρώτη ημέρα των γιορτών που έκανα προπόνηση, ανέβηκα στο ρινγκ με έναν 16χρονο και έναν 19χρονο.

Δεν φαντάζεσαι για τι παιδιά μιλάμε.

Τους κοιτάς στα μάτια και χαμηλώνουν το βλέμμα και εκπέμπουν μια ηρεμία που εγώ, που είμαι 34, με κάνει να λιώνω.

Γουστάρω τέτοιους πιτσιρικάδες. Μαθαίνουν από μικροί πως η σκληρή δουλειά και να πατάς καλά στα πόδια σου είναι συστατικά όχι μόνο στην πυγμαχία αλλά και στην ζωή.

Όταν ανεβήκαμε στο ρινγκ την πρώτη ημέρα μου έριξαν τις χρονιάς μου.

Πήραν το Εγώ μου και το στράγγιξαν σαν ξεσκονόπανο.

Και φυσικά με εκνεύρισαν.

Και όπως είναι αναμενόμενο, όσο περισσότερο εκνευριζόμουν τόσο περισσότερα σημεία μου περνούσαν.

Όταν θυμώνεις βρίσκεσαι σε αντίδραση και θέλεις να τιμωρήσεις αυτόν που πιστεύεις πως σε ξεφτίλισε.

Σταματάς να σκέφτεσαι ψύχραιμα και κάνεις βασικά λάθη.

Πηγαίνεις για το ένα χτύπημα και τρως πενήντα.

Χάνεις την επαφή με τον αντίπαλο επειδή χάνεις την επαφή με τον εαυτό σου.

Ο αντίπαλος είναι και αυτός άνθρωπος. Αν τον δεις σαν κάποιον κακό που πρέπει να κατατροπώσεις, τα έντονα συναισθήματα θα σε κάνουν να είσαι περισσότερο σφιγμένος με αποτέλεσμα να κουραστείς πιο γρήγορα και να σκάσεις.

Και τότε σε πηγαίνει πίσω στο σχολείο λέγοντας σου πως αν ξεχάσεις την αλφάβητο θα ξεχάσεις να μιλάς.

Τον αντίπαλο θέλεις να τον κερδίσεις όχι να τον χτυπήσεις και να του κάνεις ζημιά.

Ο σκοπός δεν είναι να δείξεις ασέβεια γιατί θα το πληρώσεις. Και ο σεβασμός είναι από τις σημαντικότερες ανθρώπινες αξίες.

Και σεβασμός μαζί με θυμό δεν πάνε μαζί.

Στη πυγμαχία η σχέση σου με τον πόνο πηγαίνει σε άλλη διάσταση

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν νιώθει πόνο.

Δεν υπάρχει πυγμάχος που όταν δέχεται ένα δυνατό χτύπημα δεν νιώθει πόνο.

Η διαφορά είναι στο πως αντιδράς στον πόνο.

Τον αφήνεις να σε επηρεάσει ή αποφασίζεις να συγκεντρωθείς σε αυτό που θέλεις;

Η ικανότητα να συγκεντρώνεσαι σε αυτό που θέλεις και όχι να ξεφύγεις από αυτό που σε φοβίζει και σε πονά, είναι ακρογωνιαίος λίθος επιτυχίας.

Είναι η δύναμη να βάζεις τον εαυτό σου πάλι σε τροχιά προς την επιτυχία που φαντάστηκες αντί να το βάζεις στα πόδια.

Ο πόνος αντιπροσωπεύει ένα εμπόδιο και η συγκέντρωση τον τρόπο που θα αντιδράσεις όταν τον νιώσεις.

Όταν κάνεις πυγμαχία, στην αρχή ένα χτύπημα σου μοιάζει σαν τρυπάνι.

Σε πονά, σε νευριάζει και σε φοβίζει.

Όμως με την εξάσκηση, μαθαίνεις να δουλεύεις διαφορετικά με το μυαλό σου.

Επιβάλεις την θέληση σου να συνεχίσεις και παίζεις με την μνήμη σου.

Ανακαλείς τι συνέβη και δέχτηκες το χτύπημα και όχι μόνο αυτό.

Πολλές φορές είναι και στρατηγική να δέχεσαι χτυπήματα.

Κάθε φορά που ο αντίπαλος πετυχαίνει ένα χτύπημα αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά. Και όσο πιο σίγουρος αισθάνεται τόσο αρχίζει να αποκαλύπτει κενά στο παιχνίδι του.

Κενά που πρέπει να δεις όσο ο αντίπαλος επιτίθεται.

Στην πυγμαχία μαθαίνεις να ακούς

Αν δεν ακούσεις τι έκανες λάθος δεν θα μπεις ποτέ στην διαδικασία να το διορθώσεις.

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Αν είσαι εγωιστής και δεν δέχεσαι κριτική από τον προπονητή, τότε θα μείνεις ντουβάρι και σάκος.

Στην αρχή απλά θα πιστεύεις πως ο προπονητής θέλεις να σε μειώσει για αυτό και τονίζει τα λάθη σου.

Μετά μαθαίνεις.

Το βουλώνεις και γουρλώνεις τα μάτια να ακούσεις την κάθε λέξη που θα σου πει.

Στην συνέχεια αρχίζεις να ανοίγεσαι. Αναφέρεις τι δεν μπορείς να κάνεις και επιστρέφεις στην προπόνηση να το φτιάξεις.

Να το προπονήσεις μέχρι να σου γίνει αντανακλαστικό.

Η επιτυχημένες συμπεριφορές γίνονται αντανακλαστικές όταν αποφασίζεις να διορθώσεις τις λανθασμένες.

Καθώς περνάει ο καιρός αρχίζεις να ακούς τον εαυτό σου. Κάνεις γρήγορες αξιολογήσεις που οδηγούν σε στιγμιαίες αποφάσεις.

Δοκιμάζεις, ρισκάρεις και μαθαίνεις να έχεις υπομονή για να δεις που θα σε οδηγήσει η κάθε μια επιλογή.

Έξτρα πλεονεκτήματα αν ασχοληθείς με την πυγμαχία

Μετρώντας τα παραπάνω, διαβάζω τέσσερις σοβαρούς λόγους για να δώσεις στην πυγμαχία μια ευκαιρία να μπει στην ζωή σου.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες όμως η προσωπική μου άποψη λειτουργεί και σαν φίλτρο διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.

Επειδή μου αρέσει εμένα δεν σημαίνει πως πρέπει να αρέσει στον οποιοδήποτε.

Χρειάζεται χρόνο και μεγάλη επένδυση προσπάθειας για να αρχίσεις να βλέπεις βελτίωση στην τεχνική, την αντοχή και την ικανότητα αποφυγής χτυπημάτων.

Όμως να θυμάσαι και κάποια πράγματα ακόμα:

#1. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τον φόβο της συμπλοκής και παλεύεις μαζί του νοητικά μέχρι να το κερδίσεις. Ο φόβος βρίσκεται στο μυαλό όχι στην δύναμη του αντιπάλου.

#2. Βλέπεις ποια είναι τα όρια σου και προσπαθείς κάθε φορά να τα ξεπεράσεις. Τα όρια που πιστεύεις πως έχεις στο παρόν δεν αντιπροσωπεύουν το ποιος είσαι αλλά τι μπορείς να εξελίξεις ακόμα.

#3. Η φυσική σου κατάσταση θα βελτιωθεί γρήγορα. Θα τρέξεις, θα ιδρώσεις και θα κάψεις λίπος.

#4. Θα μάθεις να συγκεντρώνεσαι στο τι χρειάζεται να κάνεις για να πετύχεις τον στόχο σου. Η ικανότητα είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που τα ενώνεις σαν κομμάτια ενός πάζλ με την πάροδο του χρόνου.

Ένα τελευταίο είναι πως θα μάθεις να σκέφτεσαι ψύχραιμα κάτω από πίεση.

Ακόμα, είναι μορφή ψυχοθεραπείας. Ξεσπάς, ξεχνιέσαι και όταν βρίσκεσαι πάνω στο ρινγκ σκέψεις για το μέλλον και το παρελθόν εξαϋλώνονται.

Ακόμα και αν σκέφτεσαι να ασχοληθείς με κάποιο άλλο δυναμικό σπορ, το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Τα κέρδη που θα έχεις θα είναι πολυδιάστατα και τα εφόδια που θα πάρεις αμέτρητα.

Όπως πάντα, περιμένω τα σχόλια σου εδώ.

Σου εύχομαι καλή χρονιά με υγεία, αποτυχίες και σκληρές συνειδητοποιήσεις που θα σε σπρώξουν να επαναδιαπραγματευθείς τι σου αξίζει περισσότερο.

Να είσαι καλά

The post Δεν είναι Απλά Μπουνιές: 8 Λόγοι για να Ξεκινήσεις Πυγμαχία appeared first on Men of Style.

Έχω ξαναγράψει, πως μου αρέσει να αλλάζω συχνά την προπόνηση μου.

Μου έχουν πει αρκετοί personal trainers πως είναι θετικό να αλλάζεις το πρόγραμμα γυμναστικής ώστε να μην συνηθίζει το σώμα.

Δεν το κάνω για αυτό.

Αλήθεια.

Ο λόγος που συμβαίνει είναι πιο απλός.

Όταν αρχίζω να βαριέμαι ένα πρόγραμμα γυμναστικής, δεν αποδίδω.

Όταν καταλαβαίνω πως η διαδικασία γυμναστικής γίνεται ρουτίνα, τότε ξέρω από την αρχή πως κάτι πρέπει να αλλάξει.

Μπορεί να είναι μια άσκηση ή ο τρόπος που τρέχω το πρόγραμμα.

Όμως στα παραπάνω υπάρχει μια σημαντική εξαίρεση.

Και αυτό γιατί υπάρχει ένα όργανο γυμναστικής που πιστεύω με σιγουριά πως δεν πρόκειται να βαρεθώ ποτέ.

Ούτε να χωνέψω…

Θέλω να ξεκινήσω ένα πρόγραμμα γυμναστικής αλλά βαριέμαι

Μου παίρνει περίπου 4-5 μήνες μέχρι να αλλάξω το πρόγραμμα γυμναστικής μου.

Η συγκεκριμένη χρονική περίοδος δεν είναι απόλυτη, αλλά τώρα που το επεξεργάζομαι καλύτερα, παίζω περίπου σε αυτούς τους χρόνους.

Τα προγράμματα γυμναστικής και προπόνησης εμφανίστηκαν στην ζωή μου πριν 17 χρόνια και από τότε έμειναν μόνιμοι κάτοικοι στην καθημερινότητα μου.

Πιστεύω πως ο τρόπος που προσεγγίζεις την διαδικασία της γυμναστικής και τα κίνητρα πίσω της φανερώνουν πολλά για την εκάστοτε φάση που βρίσκεσαι.

Κάποιοι γυμνάζονται επειδή χώρισαν ή μια απόρριψη τους έκατσε στο λαιμό και πιστεύουν πως αν βελτιώσουν το σώμα τους δεν θα επαναληφθεί.

Ή μπορεί να θέλουν απλά να ξεσπάσουν σε έναν αλτήρα αντί να μοιράζουν κλωτσιές σε αθώες ψυχές περαστικών.

Κάποιοι άλλοι το κάνουν επειδή απλά δεν αντέχουν τα περιττά κιλά να είναι εμπόδιο στην εικόνα τους και θέλουν να βελτιώσουν την σχέση τους με τον καθρέφτη.

Ακόμα, ο τρόπος γυμναστικής αποκαλύπτει πολλά για την αυτοπειθαρχία που έχουμε και το πάθος που προσεγγίζουμε στόχους και αλλαγές στην ζωή μας.

Κάποιοι πηγαίνουν και λιώνουν στα γυμναστήρια για ένα μήνα και πιστεύουν πως θα γυρίσουν σπίτι κομμάτια.

Δεν είμαι γυμναστής ούτε θεωρώ τον εαυτό μου ειδικό στο θέμα.

Το μόνο που μπορώ να σου μεταφέρω είναι τις προσωπικές μου εμπειρίες και κυρίως τις αμέτρητες αποτυχίες που είχα μέχρι να φτάσω στο πιο απλό και βασικό επίπεδο.

Να αισθάνομαι καλά με το σώμα μου.

Όμως μετά από τόσα χρόνια, το κάθε πρόγραμμα γυμναστικής μπορεί να γίνει κουραστικό.

Γυμνάζομαι 4 – 5 φορές την εβδομάδα και μπορώ να σου εγγυηθώ πως η προπόνηση μου δεν είναι ούτε διασκέδαση ούτε απόλαυση.

Οι μόνες προπονήσεις που έχω κρατήσει με τα χρόνια είναι η πυγμαχία και οι κυκλικές.

Κάποια διαστήματα επιστρέφω και πάλι στα βάρη και παρόλο που δεν ξέρω να σου πω με ακρίβεια τον λόγο, τώρα πια τα βαριέμαι γρήγορα.

Μπορεί να σου κάτσει περίεργα αλλά οι βασικοί λόγοι που πιστεύω πως συνεχίζω να προπονούμαι σε υψηλά επίπεδα για εμένα είναι τρεις:

• Μετά από τόσα χρόνια έχει γίνει συνήθεια. Αν δεν κάνω προπόνηση αισθάνομαι ενοχές.
• Μου αρέσει το σώμα μου να είναι γυμνασμένο. Μην φανταστείς κάτι τρομερό.
• Ο τρόπος που προσεγγίζω την διαδικασία της γυμναστικής είναι διπλός: Δεν την βλέπω μόνο ως εξάσκηση σώματος αλλά και μυαλού.

Όταν το πρόγραμμα γυμναστικής γίνεται πρόγραμμα νοητικής εξάσκησης

Είμαι άνθρωπος τελετουργικών.

Η μέρα μου ξεκινάει ακριβώς 06:50.

Από τις 07:00 – 07:45 πίνω καφέ και οργανώνω την ημέρα μου.

Στην συνέχεια ξεκινάω τις διαδικασίες γυμναστικής.

Συνήθως κάνω προπόνηση 08:10 – 09:10.

Μέχρι να τελειώσω το ζέσταμα και τον πρώτο κύκλο προπόνησης, το μυαλό μου προσπαθεί να εφεύρει κάθε είδους δικαιολογία για μην κάνω προπόνηση.

Μετά από καιρό, έχω παρατηρήσει πως επειδή χρειάζεται αυτοπειθαρχία για να μπεις στην διαδικασία γυμναστικής, το μυαλό σου επαναστατεί ως αντίτιμο της θέλησης που ασκείς.

Αυτό συμβαίνει και με το μυαλό μου.

Μέχρι να αρχίσω να συγκεντρώνομαι στο πρόγραμμα, το μυαλό μου τρέχει συνεχώς στο μέλλον.

Τι θα κάνω μετά, τι μου φταίει και πρέπει να διορθώσω, πως θα κυλήσει η μέρα μου…

Αισθάνομαι πως παίζω ένα αέναο πινγκ πονγκ με το μυαλό μου.

Οι σκέψεις ξεφεύγουν και εγώ προσπαθώ διαρκώς να τις φέρω και πάλι στο παρόν.

Βέβαια, αυτό συμβαίνει με μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση όταν ένα πρόγραμμα το βαριέμαι.

Μπορώ να σου εγγυηθώ πως αυτό έχει συμβεί με οποιοδήποτε πρόγραμμα γυμναστικής έχω ασχοληθεί.

Αν και πιστεύω πως οτιδήποτε στην καθημερινότητα μας μένει στάσιμο και δεν αλλάζει είναι καταδικασμένο να γίνει ρουτίνα.

Τα δύο πράγματα στην προπόνηση που δεν έχω βαρεθεί με τίποτα μέχρι τώρα είναι δύο.

Το ένα είναι το ρινγκ.

Μπορώ να κάνω sparring 24 ώρες και να μην βαρεθώ ποτέ.

Για μένα προσωπικά, είναι η καλύτερη μορφή ψυχοθεραπείας.

Το δεύτερο είναι ένα συγκεκριμένο όργανο γυμναστικής που έκανε την εμφάνιση του πριν χρόνια στην ζωή μου.

Kettlebell και ο λόγος που το πρόγραμμα γυμναστικής γίνεται κόλαση

Δεν την χώνεψα ποτέ.

Την Kettlebell πρέπει να την αγόρασα, αν θυμάμαι καλά, το 2006 ή το 2007.

Επειδή ήθελα να το παίξω μάγκας, την είχα πάρει 20 κιλά.

Έλεος… Δεν ήξερες, δεν ρώταγες;

Ξέρεις, όταν αγοράζεις κάτι καινούργιο, ο ενθουσιασμός βρίσκεται στα ύψη.

Έτσι λοιπόν, την πρώτη ημέρα που την αγόρασα, έκανα και την πρώτη μου άσκηση.

Swings.

Ψάξτο, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο.

Επειδή ήμουν βλάξ και ήθελα να το παίξω Conan, έκανα ένα μικρό ζέσταμα και ξεκίνησα.

Στην έβδομη επανάληψη νόμιζα πως κάποιος μου ξήλωνε τα πόδια και την μέση.

Ήταν λες και με είχες βάλει στο κρεβάτι του Προκρούστη και τράβαγες σαν να μην υπήρχε αύριο.

Την επόμενη ημέρα ήταν λες και είχα πάει σε πόλεμο.

Με την Kettlebell και τα προγράμματα γυμναστικής που πάνε μαζί της, δημιουργήθηκε ανάμεσα μας μια σχέση μίσους με την πρώτη ματιά.

Σοβαρά τώρα.

Δεν την χώνεψα και δεν με χώνεψε ποτέ.

Το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που έχω βάλει στο πρόγραμμα γυμναστικής μου την Kettlebell είναι ένας μήνας περίπου.

Θυμάμαι πως ένα διάστημα είχα ζητήσει από έναν φίλο μου και personal trainer να μου βγάλει ένα εντατικό πρόγραμμα με Kettlebell.

Δεν σου κάνω πλάκα, αλλά την πρώτη εβδομάδα έκανα προπόνηση έχοντας δίπλα μου ένα μικρό κουβά σε περίπτωση που κάνω εμετό.

Οι παραλλαγές ασκήσεων και προγραμμάτων που έχει είναι πάρα πολλές.

Ακόμα, χρειάζεται τεράστια προσοχή στην τεχνική που εκτελείς την κάθε άσκηση.

Κάθε φορά λοιπόν που ετοιμαζόμουν να κάνω Kettlebell, την κοίταζα λες και ήθελα να της κάνω κακό.

Ξέρεις, είναι λες και έχεις προηγούμενα με κάποιον που δεν ξέρεις τόσο καλά αλλά είσαι σίγουρος πως με την πρώτη κουβέντα που θα σου πει θα πέσουν σφαλιάρες.

Δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά με το συγκεκριμένο όργανο γυμναστικής δεν είχα ποτέ και τις καλύτερες σχέσεις.

Όμως για τα οφέλη που προσφέρει έχω να πω μια διαφορετική ιστορία.

Kettlebell – Όσο πόνο δίνει τόσο κερδισμένος βγαίνεις

Ε ναι είναι λογικό…

Αν θέλεις να έχεις γρήγορα αποτελέσματα τότε θα χρειαστεί να πληρώσεις και το αντίστοιχο τίμημα σε πόνο.

Ωστόσο, οφείλω να αναφέρω κάτι.

Σαν πρόγραμμα γυμναστικής, η Kettlebell, μου έκαψε γρήγορα λίπος χωρίς να με επηρεάσει μυϊκά. Το αντίθετο θα έλεγα.

Για να μην παρεξηγηθούμε.

Τα παραπάνω αποτελέσματα τα είδα στο δικό μου σώμα ότι και αν σημαίνει αυτό.

Τα πλεονεκτήματα βέβαια του συγκεκριμένου είδους γυμναστικής είναι πολλά:

• Δεν χρειάζεσαι προσωπικό γυμναστήριο. Η Kettlebell είναι μικρή.
• Πηγαίνει τον μεταβολισμό σου στα ύψη.
• Δεν χρειάζεται το πρόγραμμα να είναι μαραθώνιος (Προσωπικά δεν μπορώ να κάνω πολύ ώρα. Ο ένας κύκλος που κάνω κρατάει 15 λεπτά).

Από προσωπική εμπειρία, προτείνω τρία πράγματα:

1. Να την δοκιμάσεις. Μην το σκεφτείς καν.
2. Αγόρασε λίγα κιλά στην αρχή. Σοβαρά τώρα, μην κάνεις το ίδιο λάθος που έκανα και εγώ.
3. Συμβουλέψου έναν προσωπικό γυμναστική πριν κάνεις το οτιδήποτε. Να σου δείξει τις ασκήσεις σωστά και να ελέγξετε αν έχεις κάποιο τραυματισμό ή αν σου ταιριάζει γενικότερα το συγκεκριμένο διάστημα (το θέμα είναι να κάνεις καλό όχι κακό).

Όσο περνάει ο καιρός θα αποκτήσεις την δύναμη να κάνεις πιο δύσκολες ασκήσεις και αντέχεις να ακόμα περισσότερο την ένταση.

Για μένα, οι ασκήσεις που δεν έχουν όριο τις επαναλήψεις αλλά τον χρόνο, είναι και οι πιο δύσκολες. Με πιέζουν και ο χρόνος αποκτά διαφορετικό νόημα εκείνη την στιγμή.

Όλα γλιστρούν και το το μόνο που σκέφτεσαι είναι πότε θα περάσει η ώρα.

Μπορεί να είναι επίπονο αλλά είναι και η στιγμή που δεν σκέφτεσαι προβλήματα, λογαριασμούς, το πρόγραμμα της ημέρας.

Για παράδειγμα, αυτό το διάστημα κάνω κυκλικές με την Kettlebell. Κάνω 6 ασκήσεις, την κάθε μια άσκηση την κάνω επί 30 δευτερόλεπτα και στην συνέχεια πηγαίνω χωρίς διάλειμμα στην επόμενη.

Όταν τελειώσει ο κύκλος κάνω διάλειμμα 1 λεπτό και στην συνέχεια ξεκινάω νέο κύκλο.

Άρχισα να συνηθίζω τον κύκλο μετά από 27 ημέρες. Τόσο ώστε να μπορώ να παίζω σε υψηλή ένταση και να αντέχω.

Οπότε, δοκίμασε την.

Δεν έχεις τίποτα να χάσεις.

Όπως πάντα, περιμένω τα σχόλια σου εδώ.

Να είσαι καλά.

The post Kettlebell και Παιχνίδια Μυαλού: Όργανο Γυμναστικής ή Βασανιστηρίων; appeared first on Men of Style.