Η Υπομονή Είναι κάτι που Κάνεις, Όχι κάτι που Είσαι Διαβάστε Περισσότερα »
The post Η Υπομονή Είναι κάτι που Κάνεις, Όχι κάτι που Είσαι appeared first on Men of Style.
]]>Ειδικά όταν πρόκειται για κάτι που θέλω να κάνω πολύ, ο χρόνος φαίνεται να μην περνάει με τίποτα και η υπομονή μου δεν δουλεύει για κανένα λόγο.
Όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε την πολυτέλεια να ήμασταν περισσότερο υπομονετικοί. Όμως λίγο η καθημερινότητα, λίγο όλα αυτά που θέλουμε να έρθουν πιο γρήγορα και λίγο πως συμβαίνουν διάφορα απρόβλεπτα που δοκιμάζουν την υπομονή μας με χίλιους δύο τρόπους.
Και όταν φτάνουμε στο σημείο που αγγίζουμε όριο, η υπομονή μας γίνεται μπαλόνι έτοιμο να σκάσει.
Η Υπομονή δεν Χρειάζεται να Είναι Μόνιμη
Συνήθως η υπομονή μας δοκιμάζεται όταν καλούμαστε για παράδειγμα να τα παρατήσουμε από μια δύσκολη δραστηριότητα.
Όταν δουλεύουμε πολλές ώρες ή αυτό που κάνουμε είναι δύσκολο, φτάνουμε σε κάποιο σημείο όπου η υπομονή μας εξαντλείται, η θέληση μας εξασθενεί και το μυαλό μας ταξιδεύει κάπου αλλού. Κάπου που θα θέλαμε να ήμασταν περισσότερο.
Αν λοιπόν σκεφτούμε πως η υπομονή μας δοκιμάζεται όταν χρειάζεται να κάνουμε κάτι απαιτητικό ή κάτι όχι και τόσο ευχάριστο, συνήθως η συγκέντρωση μας παίζει περίεργα παιχνίδια.
Βασικά, εστιάζουμε πάρα πολύ σε αυτό που δεν μας αρέσει και ο χρόνος σταματά και γίνεται ένα βασανιστήριο.
Για περισσότερα σχετικά με τον χρόνο και πώς τον διαχειριζόμαστε, μπορείς να δεις το παρακάτω βίντεο.
Αυτό που δεν σκεφτόμαστε, είναι πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Και μπορεί να είναι απλό αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικό.
Συνήθως, όταν ο χρόνος στο μυαλό μας φαίνεται ατελείωτος, συμβαίνει γιατί προσπαθούμε να τον σπρώξουμε να τρέξει πιο γρήγορα. Όσο περισσότερο ανυπομονούμε να τελειώσει κάτι, τόσο περισσότερο κρατάει.
Διότι ο χρόνος στο μυαλό μας είναι υποκειμενικός. Όταν περνάμε καλά περνάει νερό, όταν θέλουμε να περάσει γρήγορα, είναι λες και παγώνει.
Ωστόσο, όταν αποκτάμε την επίγνωση πως κάθε δραστηριότητα δεν είναι ολόκληρη τόσο δύσκολη απλά κάποια κομμάτια της, τότε η διαχείριση της υπομονή μας γίνεται πιο εύκολη.
Όταν γνωρίζεις πως δεν πρόκειται να είναι δύσκολη όλη διαδικασία ή τουλάχιστον κάποιο ή κάποια κομμάτια της, μπορείς να συγκεντρωθείς καλύτερα στο παρόν και να προσπαθήσεις να αποδόσεις ξέροντας ταυτόχρονα πως κάποια στιγμή θα τελειώσει.
Στην ουσία πείθεις το μυαλό σου να σταματήσει να αντιστέκεται στην διαδικασία και αφήνεσαι προσπαθώντας να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς.
Θεωρώ πως ανάλογα με την περίπτωση όλοι είμαστε είτε ανυπόμονοι είτε υπομονετικοί. Και αυτό εξαρτάται κυρίως από την σημασία που έχει η κάθε κατάσταση για εμάς.
Η αξία που έχει το κάθε γεγονός ή συνθήκη για εμάς, επηρεάζει άμεσα την υπομονή μας και πόσο θα αντέξουμε μέχρι να θέλουμε να ξεφύγουμε ή να τελειώνουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Όταν κάτι τελειώνει δεν είναι πάντοτε οριστικό. Μάθε περισσότερα βλέποντας το επεισόδιο της εκπομπής μας Apla+Andrika που ακολουθεί.
Όταν όμως αποφασίσουμε όμως πως χρειάζεται να εφαρμόσουμε μικρά πακέτα υπομονής σε μικρές άβολες στιγμές, τότε έστω και για λίγο, γινόμαστε περισσότερο υπομονετικοί άνθρωποι.
Ουσιαστικά η βάση είναι πως αν για λίγα λεπτά κρατήσουμε την υπομονή μας, αποφασίζοντας πως δεν χρειάζεται να το κάνουμε συνέχεια, τότε το μυαλό μας μπορεί να εστιάσει πιο εύκολα σε ΑΥΤΟ που κάνουμε και όχι αν αυτό που κάνουμε μας αρέσει ή πόσο θα κρατήσει κάτι που δεν είναι τόσο ευχάριστο.
Δε θα είναι όλες ο στιγμές ευχάριστες σε αυτά που κάνουμε. Μπορούμε όμως να πάρουμε μια μικρή απόφαση πως αυτό που κάνουμε πρώτον δεν θα κρατήσει γι απάντα, να δώσουμε το καλύτερο που μπορούμε και πως αυτό που κάνουμε χτίζει κάτι καλύτερο.
Όπως έγραψα πιο πάνω, δεν είμαστε όλοι και πάντα υπομονετικοί ή ανυπόμονοι. Μπορούμε όμως να ρίξουμε μικρά πακέτα υπομονής και με αυτό τον τρόπο ο χρόνος τουλάχιστον να περάσει πολύ πιο γρήγορα και ευχάριστα.
Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:
- Πώς να Αναπτύξεις Γρήγορα τον Ηγέτη Μέσα σου
- Τι να Συζητήσω Μαζί της; Θέματα που θα σου Λύσουν τα Χέρια στο Φλερτ
Αν θέλεις να αναπτύξεις στοιχεία του χαρακτήρα σου και δεν γνωρίζεις πώς, μπορείς να ρίξεις μια ματιά εδώ.
Να είσαι καλά
The post Η Υπομονή Είναι κάτι που Κάνεις, Όχι κάτι που Είσαι appeared first on Men of Style.
]]>Η Υπομονή δεν Είναι Μόνο Απαραίτητη. Είναι Αρετή! Διαβάστε Περισσότερα »
The post Η Υπομονή δεν Είναι Μόνο Απαραίτητη. Είναι Αρετή! appeared first on Men of Style.
]]>«Και η υπομονή έχει και τα όρια της», «φασούλι το φασούλι γίνεται η αγουρίδα», μέχρι και το «αν είσαι και παπάς, με την αράδα σου θα πας».
Καλές οι παροιμίες και για να σου εμπλουτίσω το μυαλό με περισσότερες εικόνες, φαντάσου την στιγμή από την ταινία Τιτανικός, όταν αντιλαμβάνονται πως η πορεία τους είναι καρφωτή προς το παγόβουνο!
Δίνουν εντολή να αντιστραφεί η φορά των μηχανών για να αλλάξουν πορεία. Και παρόλο που οι μηχανές αλλάζουν, αντιλαμβάνονται πως η μετωπική είναι αναπόφευκτη.
Υπομονή Σημαίνει Χρόνος!
Παρόμοιο παράδειγμα με τον Τιτανικό, είναι και η απώλεια βάρους.
Έχω δει άνθρωπο να χάνει σε 2 χρόνια 70 κιλά και μετά από 2 χρόνια να φτάνει ξανά τα κιλά που ήταν πριν την δίαιτα.
Δεν σημαίνει πως δεν είχε πειθαρχία. Αντιθέτως μάλιστα.
Στο δικό μου μυαλό, ο συγκεκριμένος άνθρωπος κατόρθωσε κάτι απίστευτα δύσκολο. Απλά η εικόνα που είχε για τον εαυτό του δεν άλλαξε μέσα σε 2 χρόνια.
Στο δικό του μυαλό, συνέχισε να είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν πάντα.
Το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό σου είναι πολύ σημαντικό και στο κομμάτι του φλερτ. Τσέκαρε το παρακάτω βίντεο.
Και να σου πω την αλήθεια, όλοι μας λίγο πολύ, έχουμε τους δικούς μας ψυχολογικούς κώδικες που μπορεί να λειτουργούν σαν τις μηχανές του Τιτανικού.
Γυρίσαμε τις μηχανές αλλά η πορεία ήθελε περισσότερο χρόνο για να αλλάξει.
Και αυτό δεν έχει κάνει σε πρώτο επίπεδο με την υπομονή αλλά με το γεγονός πως το μυαλό μας είναι μια συσσώρευση συνηθειών. Όπως έχουμε τις σωματικές συνήθειες, έτσι έχουμε και τις νοητικές.
Πεποιθήσεις, εξηγήσεις και στερεότυπα, δημιουργούν ένα σύνολο που σε τελική εκτύπωση ονομάζεται άνθρωπος. Θεμέλια που στηριζόμαστε για να δώσουμε απάντηση σε όλα τα γιατί που περικλείουν την καθημερινότητα μας.
Και όταν οι απαντήσεις σε αυτά τα γιατί επαναλαμβάνονται, γίνεται όλο ένα και πιο δύσκολο να τα διαγράψουμε και να σημειώσουμε διαφορετικά.
Όταν έχεις συνηθίσει σε ένα περιβάλλον ή σε μια συμπεριφορά που επαναλαμβάνεται για δεκαετίες, ένα απλό σφουγγάρι που θα σβήσει τα παλιά και ένας μαρκαδόρος που θα ξαναγράψει τα νέα, δεν αρκούν.
Χρειάζεται υπομονή.
Η Υπομονή Είναι Κάτι σαν Τελικές Εξετάσεις
Ποιος δεν θέλει να δίνει εξετάσεις και να γράφει κάθε φορά άριστα;
Για να στο πω διαφορετικά, ποιος δεν θέλει να δίνει εξετάσεις και χωρίς να διαβάσει, να γράφει κάθε φορά άριστα;
Η γρήγορη διαδρομή είναι πάντα περισσότερη ελκυστική από την δύσκολη και τα σκονάκια μαζί με τους «κωδικούς» θα είναι πάντα τα διαβολάκια στον ώμο μας που μας φωνάζουν να «κλέψουμε».
Έχουν υπάρξει αμέτρητες φορές στην ζωή μου που περίμενα ΑΥΤΟ το κατακλυσμικό γεγονός που θα αλλάξει την ζωή μου για πάντα, στιγμιαία και χωρίς να χύσω σταγόνα ιδρώτα.
Το γεγονός αυτό δεν ήρθε ποτέ και απλά σταμάτησα να το περιμένω.
Μάλιστα, ακόμα και όταν ήρθαν τρομερές αλλαγές στην ζωή μου, πολλές από αυτές θετικές, μου πήρε χρόνο να τις χωνέψω και να προσαρμοστώ στις αλλαγές που δημιούργησαν στην καθημερινότητα μου.
Γιατί ακόμα και θετική να είναι η αλλαγή, θα έχει απαιτήσεις.
Μια αλλαγή φέρνει εξέλιξη και η εξέλιξη έχει την τάση να προκαλεί και να ταρακουνά τρόπους σκέψης και συνήθειες. Και αυτό τσούζει, ειδικά στην αρχή.
Βασικά ο εχθρός που στέκεται απέναντι στην υπομονή είναι το ΤΩΡΑ.
ΤΩΡΑ θέλω να αλλάξω και ΤΩΡΑ θέλω να δημιουργήσω τις αλλαγές που πάντα ονειρευόμουν.
Όμως η υπομονή δεν σημαίνει να ανέχεσαι πράγματα και καταστάσεις που δεν σου αρέσουν. Σημαίνει πως αποδέχεσαι ότι η διαδρομή που επέλεξες θα σε οδηγήσει εκεί που θέλεις αλλά δεν θα γίνει απαραίτητα γρήγορα και ταυτόχρονα θα υπάρξουν στιγμές που θα αμφισβητήσεις τον εαυτό σου, θα κουραστείς και φυσικά θα πιεστείς.
Ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι γύρω σου είναι τοξικοί. Τσέκαρε την εκπομπή μας Apla+Andrika,
Η υπομονή είναι αρετή και θα συνεχίσει να είναι όχι μόνη επειδή οι αλλαγές απαιτούν χρόνο αλλά και γιατί είναι απαραίτητο εμείς οι ίδιοι να ενσωματώσουμε τις αλλαγές που θα έρθουν στο μυαλό μας.
Μια σοβαρή αλλαγή δεν έρχεται μόνη της.
Ουσιαστικά δημιουργεί ένα ντόμινο αλλαγών σε έναν ή και περισσότερους τομείς της ζωής μας.
Μπορεί να θέλουμε μια προαγωγή που για εμάς θα φέρει μια οικονομική αύξηση.
Όμως η συγκεκριμένη προαγωγή θα σημαίνει αυτόματα περισσότερες ευθύνες, προσαρμογή στις απαιτήσεις της θέσης και πιθανότατα περισσότερες ώρες δουλειάς.
Αυτά τα λίγα βασικά δεν είναι καθόλου λίγα γιατί απλούστατα είναι ικανά να επιφέρουν αλλαγές και στην προσωπική ζωή.
Η υπομονή δημιουργεί χρόνο να κατασταλάξουν οι αλλαγές μέσα μας και να πιστέψουμε περισσότερο πως μας αξίζουν. Ακόμα, μας δίνει χρόνο να κερδίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και να μάθουμε καλύτερα τα συνθήκες που χρειάζονται για να πάμε στα επόμενα επίπεδα.
Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:
Η διαδικασία του να βελτιωθείς είναι επίπονη και χρειάζεται υπομονή. Μάθε περισσότερα εδώ.
Καλή συνέχεια
The post Η Υπομονή δεν Είναι Μόνο Απαραίτητη. Είναι Αρετή! appeared first on Men of Style.
]]>Η Ξεχωριστή Ομορφιά της Αυτοπειθαρχίας Έρχεται με ένα Τίμημα Διαβάστε Περισσότερα »
The post Η Ξεχωριστή Ομορφιά της Αυτοπειθαρχίας Έρχεται με ένα Τίμημα appeared first on Men of Style.
]]>Βασικά δύο ιστορίες.
Η μια θα είναι σίγουρα μια στιγμή αυτοπειθαρχίας που ενώ οι συνθήκες που επικρατούσαν ήταν εναντίον μας, στο τέλος δείξαμε ατσάλινη θέληση κα αντέξαμε από το να υποκύψουμε στα ένστικτα και τις παρορμήσεις μας.
Η δεύτερη ιστορία, θα είναι σίγουρα μια επική στιγμή που ενώ βρισκόμασταν σε μια φάση ζεν αυτοπειθαρχίας, τελικά φάγαμε μέχρι και το τραπέζι εκτός από τα φαγητά που βρίσκονταν σε κάθε πιάτο.
Και κάπως έτσι ξεκινάει το θέμα του άρθρου.
Τσέκαρε το επεισόδιο της εκπομπής μας Apla+Andrika, στο οποίο λέμε ιστορίες και εμπειρίες που ζήσαμε και ίσως να χάσαμε λίγο την αυτοπειθαρχία μας.
Το Θέμα της Αυτοπειθαρχίας Είναι το Ταξίδι στο Χρόνο!
Είναι μια ημέρα σαν όλες τις άλλες.
Η παραγωγικότητα και οι ώρες είναι εργασίες είναι στο φουλ, έχω κάνει την προπόνηση μου και εδώ και τρείς με τέσσερις ημέρες είμαι μια χαρά με την διατροφή μου.
Όταν λέω διατροφή, εννοώ πως απλά προσέχω. Δεν κάνω συγκεκριμένο αριθμό γευμάτων ούτε μετράω ποσοστά πρωτεΐνης, λίπους και υδατανθράκων.
Τα βασικά μόνο γα να βρίσκομαι στην φυσική κατάσταση που με ικανοποιεί.
Καθώς λοιπόν έχει τελειώσει άλλη μα ημέρα και βρίσκομαι στον δρόμο το σπίτι, σκέφτομαι να φτιάξω το συνηθισμένο μου βραδινό.
Έλα όμως που μια στιγμιαία σκέψη μου καρφώνεται στο μυαλό…
Γιατί να μην φάω σουβλάκια;
Μέτα το πρώτο όχι που επιβάλω συνειδητά στο μυαλό μου, έρχονται κατά κύματα οι εκλογικεύσεις.
Έχω κάνει προπονήσεις, έχω προσέξει την διατροφή και φυσικά τις επόμενες ημέρες δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναφάω κάτι πρόχειρο(ψέματα).
Αν έχεις αρχίσει να διαβάσεις το άρθρο από την αρχή, τότε το μόνο που έχω να σου περί αυτοπειθαρχίας, έχει σχέση με την δεύτερη ιστορία!
Τα έφαγα!
Ωστόσο, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, οι στιγμές αυτοπειθαρχίας είναι ένα είδος αποφάσεων ανταλλαγής.
Ένα ταξίδι στον χρόνο, όπου ο παρελθοντικός, ο τωρινός κα ο μελλοντικός εαυτό μας έρχονται και ενώνονται με αόρατα νήματα.
Διότι οι αποφάσεις που θα πάρεις τώρα, θα επηρεάσουν τον μελλοντικό σου εαυτό σου, και οι αποφάσεις που κάνεις στο παρόν, γίνονται πολύ γρήγορα το παρελθόν.
Σίγουρα ένα σουβλάκι, μια πίτσα, μια λιγότερη ημέρα στο γυμναστήριο, μια κακή συναισθηματική διαχείριση, οτιδήποτε, μπορεί απομονωμένα να μην έχουν αξία, όμως έχουν την εκπληκτική ικανότητα να συσσωρεύονται.
Η Κάθε Απόφαση Αυτοπειθαρχίας Έχει ένα Τίμημα
Κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση στο παρόν, προφανώς και επηρεάζουμε τον μελλοντικό μας εαυτό.
Μάλιστα, δεν τον επηρεάζουμε μόνο αλλά τον προγραμματίζουμε κιόλας.
Όταν παίρνουμε μια απόφαση αυτοπειθαρχίας, ετοιμάζουμε τον μελλοντικό μας εαυτό να είναι περισσότερο πειθαρχημένος σε μελλοντικές παρορμήσεις.
Βασικά, όταν πρόκειται για οποιοδήποτε θέμα αυτοπειθαρχίας, χρειάζεται να θυμάσαι δύο πράγματα:
#1. Το παρόν είναι ήδη το μέλλον. Αυτό σημαίνει πως οποιαδήποτε απόφαση παίρνεις στο παρόν, είτε σε κάνει δυνατότερο στο μέλλον, είτε πιο αδύναμο σε θέμα θέλησης.
Ακόμα, στο παρόν, έχεις την ευκαιρία να βιώσεις την εμπειρία από τον παρελθοντικό σου εαυτό. Όταν στο μέλλον πειθάρχησες, πως δούλεψε για εσένα; Ήταν ωφέλιμο;
#2. Αναγνώρισε τις στιγμές όπου δεν υπολογίζεις τόσο τον μελλοντικό σου εαυτό. Αυτές είναι συνήθως στιγμές όπου δείχνουμε την αδυναμία να επιβληθούμε σε κάποια παρόρμηση ή να υποκύψουμε στο βολικό.
Το βολικό είναι πάντα περισσότερο ελκυστικό από αυτό που χρειάζεται να κάνουμε για να εξελιχθούμε και να γίνουμε ο καλύτερος μας εαυτός. Όμως έχει και αυτό ένα μεγάλο τίμημα.
Τσέκαρε το βίντεο του Χρήστου για το φόβο να κάνεις λάθη και τι τίμημα υπάρχει όταν συμβαίνει αυτό:
Όταν πρόκειται για το πλαίσιο της αυτοπειθαρχίας, είναι απαραίτητο να θυμόμαστε πως πρέπει να αξιολογούμε ισάξια τον μελλοντικό μας εαυτό με τον εαυτό του παρόντος.
Μπορεί αυτή την στιγμή να έχεις την ανάγκη ή την παρόρμηση να φας ένα λαχταριστό γλυκό, όμως κάνοντας το, μειώνεις τα εφόδια του μελλοντικού σου εαυτού.
Η κάθε απόφαση αυτοπειθαρχίας έχει και ένα τίμημα.
Τουλάχιστον φρόντισε να το γνωρίζεις.
Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:
- Γιατί Αυξάνεται η Έλξη Όταν Είσαι Πρόκληση για την Γυναίκα
- Πώς οι Ηγετικές Ικανότητες σε Κάνουν πιο Ελκυστικό
Δείξε περισσότερο ελκυστικός μέσα από μια αναδιαμόρωση του στυλ, των στόχων και της συνολικής σου εικόνας, ξεκινώντας από εδώ.
Να είσαι καλά.
The post Η Ξεχωριστή Ομορφιά της Αυτοπειθαρχίας Έρχεται με ένα Τίμημα appeared first on Men of Style.
]]>Πόσο Αξίζει να Ασχολείσαι με τα Προβλήματα των Άλλων; Διαβάστε Περισσότερα »
The post Πόσο Αξίζει να Ασχολείσαι με τα Προβλήματα των Άλλων; appeared first on Men of Style.
]]>Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρικάς, στην γειτονιά που μένω μόνιμα τώρα πια, πετύχαινα στον δρόμο κάθε λίγο και λιγάκι έναν λαχειοπώλη που ξεκινούσε την κουβέντα πάντα με την ίδια ατάκα:
«Ποιον θα σώσω;»
Δεν μπορώ να πω, πιασάρικη υπέρ του δέοντος, αφού αν το δεις κάπως ιδεατά, πιάνοντας το λαχείο όντως «σώθηκες».
Τι συμβαίνει όμως αν κάποιοι, αντί να παίρνουν λαχεία, έχουν βρει το λιμάνι της σωτήριας τους στο πρόσωπο σου;
Προβλήματα και Πάλι Προβλήματα
Η αλήθεια είναι πως είμαι στον κόσμο μου. Το ξέρω και το ξέρουν ακόμα καλύτερα και οι άνθρωποι που με περιστοιχίζουν.
Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς, αν αυτός ο κόσμος περιλαμβάνει ουράνια τόξα και μονόκερους, αλλά σίγουρα έχει τα δικά του προβλήματα και υποχρεώσεις όπως πιστεύω και ο δικός σου.
Ειδικά όταν κάποια στιγμή αποφασίζεις να ασχοληθείς σοβαρά με κάποια κακώς κείμενα και να βάλεις σοβαρά ζητήματα της ζωής σου σε μια τάξη, ο υπερχειλιστής της δεξαμενής που έχει ταμπέλα «υπομονή», παρατηρείς πως ξεχειλίζει πολύ πιο εύκολα από ότι παλιότερα.
Φαντάζομαι πως καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…
Με τα χρόνια, έχω γίνει λίγο παραπάνω ευαίσθητος με ανθρώπους που διαρκώς ανακυκλώνουν τα προβλήματα τους και σαν να μην έφτανε αυτό, ψάχνουν απελπισμένα με κάθε τους ανάσα, ένα «αυτί» που θα παρέχει συντροφικότητα σε αυτή την νοοτροπία.
Διότι περί νοοτροπίας πρόκειται.
Δεν λέω, τα προβλήματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας καθημερινότητας που τώρα πια τρέχει με φρενήρεις ρυθμούς και από ότι φαίνεται δεν την προλαβαίνουμε ούτε με πατίνια.
Είναι φυσιολογικό να έχουμε προβλήματα, όπως και είναι φυσιολογικό να ακούσουμε τα προβλήματα ενός ανθρώπου που είναι διπλά μας, γνωστός, φίλος, συγγενής.
Όμως αυτό που με ξεπερνά είναι οι άνθρωποι που βλέπουν προβλήματα και την πεδιάδα την κάνουν Έβερεστ.
Και προφανώς υπάρχει και κάποιος λόγος για αυτό.
Για να ρίξω και μια οριογραμμή για να μην μπερδευτούμε, πιστεύω πως όλοι έχουμε τις στιγμές μας και κάποιες φορές η γκρίνια έρχεται και μας χτυπά την πόρτα.
Λογικό.
Έχουμε την ανάγκη να μιλήσουμε και να μοιραστούμε προβληματισμούς. Αν δεν το κάναμε, θα είχαμε μικροτσίπ στο κεφάλι (δεν αργεί).
Όταν όμως έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο που αναφέρει προβλήματα σαν πυροβόλο, βρίσκεσαι σε μια φάση όπου κοιτάς το υπερπέραν, αναρωτώμενος αν έχει στηθεί κάποια παγκόσμια συνομωσία εναντίον σου, με σκοπό να φορέσεις ζουρλομανδύα.
Πριν αρχίσω να ρίχνω αυλαία για να περάσω στο επόμενο σκέλος του άρθρου, θέλω να είμαι ξεκάθαρος.
Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε κουτάκια, γιατί αν έμπαιναν θα ήταν τσίχλες.
Όμως αυτοί που αναφέρουν συνεχώς τα προβλήματα τους, έχουν κάποια πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Κάποιοι είναι αρνητικοί από κούνια και η ζωοφόρα ενέργεια που τους κινητοποιεί είναι απλά να μιλούν συνεχώς για τα προβλήματα τους.
Υπάρχουν και εκείνοι που η καθημερινότητας τους είναι τόσο βαρετή, όπου το οπτικό τους πεδίο δεν έχει συνηθίσει σε πραγματικά προβλήματα, με αποτέλεσμα οτιδήποτε και αν τους έρχεται προς διαχείριση, να τους πελαγώνει εν ριπή οφθαλμού.
Υπάρχουν και εκείνοι που τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι όντως σοβαρά, απλά δεν μπορούν να τα διαχειριστούν μόνοι τους.
Ξέρω πως σε αυτό το σημείο μπορεί να φανώ αυστηρός, όμως τις περισσότερες φορές των περιπτώσεων ο κοινός παρανομαστής είναι ένας:
Είναι απλά βολεμένοι και θέλουν την λύση σε καλοσερβιρισμένο πιάτο με γκουρμέ στήσιμο.
Είναι εκείνοι που την παραμικρή κατάσταση θα την ονομάσουν πρόβλημα, θα σου την μεταφέρουν και όχι μόνο θα ζητήσουν μια λύση, αλλά και αυτή η λύση να πραγματοποιηθεί από εσένα.
Ένας Σωτήρας για Κάθε Πρόβλημα
Αν το ψάξεις λίγο παραπάνω, θα διαπιστώσεις πως υπάρχει αυτό που λέμε The Savor Complex. Με λίγα λόγια, το σύνδρομο του Σωτήρα.
Το παραπάνω, όπως αναφέρεται, είναι μια ψυχολογική κατασκευή, όπου κάνει ένα άτομο να νιώθει την ανάγκη να σώσει τους άλλους. Το άτομο αυτό έχει έντονη επιθυμία να αναζητά ανθρώπους που έχουν ανάγκη για βοήθεια και να τους την προσφέρει, πολλές φορές θυσιάζοντας τις δικές του ανάγκες.
Με πιο απλά λόγια, βάζει τα προβλήματα των άλλων πιο πάνω από τα δικά του.
Ωστόσο, όπως αποκαλύπτεται, υπάρχει μεγάλη περίπτωση το άτομο που λειτουργεί ως Σωτήρας να μην το κάνει πραγματικά για τους άλλους, αλλά επειδή έχει ανάγκη την αποδοχή και την επιβεβαίωση από κάποιο εξωτερικό παράγοντα, όπως μπορείς να τσεκάρεις στο παρακάτω βίντεο:
Είναι σαν να παλεύει με τις δικές του ανασφάλειες, προσπαθώντας να σβήσει εσωτερικά «χρωστούμενα»
Όμως ξέρεις κάτι;
Και τι έγινε;
Προτιμώ οι ανασφάλειες κάποιου να βοηθούν παρά να δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα υπάρχουν ήδη.
Το θέμα όμως είναι πως αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου, έστω και ελάχιστα, να κάθεται στην θέση του Σωτήρα, ποιες είναι ο επιπτώσεις για εσένα.
Ο αλτρουισμός είναι αρετή και θαυμάζω τους ανθρώπους που είναι γενναιόδωροι.
Στήνοντας όμως το άρθρο, νιώθω πως αμφιταλαντεύομαι διαρκώς ανάμεσα στο όριο της επικής φράσης «κάνε το καλό και ρίξε το στο γιαλό» και στην φράση «πάλι με έπιασαν κότσο».
Η μνήμη μου παίζει περίεργα παιχνίδια κα συνεχώς μου έρχεται η φράση που έβαλε στο γυμναστήριο ο προπονητής μου που απλά σημαίνει:
«Ουδεις αχαριστοτερος του ευεργεντηθεντος…»
Και σε αυτό το σημείο η ηθική μου πυξίδα με κοροϊδεύει.
Είμαι της άποψης πως ότι κάνεις τοκίζεται. Και όχι λόγω κάποιας ανώτερης δύναμης, αλλά γιατί η νοοτροπία σου είναι να προσφέρεις και κάποιος που προσφέρει απλόχερα δεν χάνεται, ούτε μπαίνει στα αζήτητα.
Κάποιος που προσφέρει αξία, είναι κάποιος που έχει αξία. Και για να έχεις αξία, σημαίνει πως σε κάποια στιγμή της ζωής σου έμαθες πώς να την δημιουργείς. Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Όμως ο άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να σωθούν, θα σωθούν και θα αρπάξουν την κάθε ευκαιρία που τους παρουσιάζεται και θα την στύψουν.
Και αν έχουν ποιότητα χαρακτήρα, θα εκτιμήσουν όσα έκανες για αυτούς. Αν όμως έχουν αξιοπρέπεια, δεν θα συνεχίσουν να σου μεταφέρουν προβλήματα για λύση.
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν έχει να κάνει μόνο με εσένα. Έχει να κάνει και με το ότι αντιλαμβάνεσαι πως από κάποιο σημείο και έπειτα, χάνει την αξιοπρέπεια του και ο άνθρωπος που σε βοηθά, γιατί παραμελεί τον εαυτό του για εσένα.
Και αν εκείνος δεν μπορεί να βάλει όρια, από κάποιο σημείο και έπειτα, είναι δική σου ευθύνη να βάλεις εσύ. Γιατί αν δεν το κάνεις, ίσως η βοήθεια που σου προσφέρθηκε τελικά να μην σου άξιζε.
Και αυτό είναι σκληρό, γιατί υπάρχει περίπτωση κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους να είναι τοξικοί, όπως μπορείς να τσεκάρεις στην εκπομπή μας Apla+Andrika:
Μέσα στο μυαλό μου έχω χτίσει ένα παλάτι μνήμης.
Εκεί βρίσκονται όλες οι στιγμές που είναι ευχάριστες, που με καθόρισαν και με σημάδεψαν με ένα τρόπο που με άλλαξε.
Μέσα σε αυτό το παλάτι έχω βάλει ανθρώπους που με βοήθησαν χωρίς ποτέ να ζητήσουν αντάλλαγμα και που δεν πρόλαβα να τους πω ευχαριστώ.
Ο συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν θα μάθουν ποτέ πόσο πολύ εκτίμησα αυτό που έκαναν γιατί την δεδομένη στιγμή που το έκαναν, θεώρησα πως αυτό που προσέφεραν ήταν κάτι απλό, πιστεύοντας εγωιστικά πως ένα ευχαριστώ θα ήταν περιττό.
Δεν ήταν.
Δεν μπορώ να σου πω ακριβώς αν τον καθοριστικό ρόλο τον παίζει η εκτίμηση που θα δείξει κάποιος για την βοήθεια που θα του προσφέρεις.
Θα ήθελα να μην διαφωνήσω, αλλά δυστυχώς θα το κάνω.
Κάποιος που διαρκώς επιζητά βοήθεια για τα προβλήματα του, δεν πιστεύω πως αντιλαμβάνεται πλήρως την αξία που του προσφέρεις. Αντιθέτως, την θεωρεί δεδομένη.
Σε αυτό που θα συμφωνήσω όμως, είναι πως αν είσαι άνθρωπος που προσφέρεις και βλέπεις πως έστω και η στοιχειώδης εκτίμηση που λαμβάνεις είναι ανύπαρκτη, μην απογοητεύεσαι.
Μπορεί να σου φανεί ρομαντικό, αλλά η κοινωνία μας χρειάζεται ανθρώπους σαν εσένα.
Ακόμα και αν δεν το έχει καταλάβει ακόμα.
Τα επόμενα καλύτερα άρθρα που μπορείς να διαβάσεις:
- Πρακτικοί Τρόποι για να Αναπτύξεις την Κοινωνική σου Νοημοσύνη
- Για Ποιο Λόγο Έχουμε Ανασφάλειες και πώς τις Ξεπερνάμε;
Κάποιες φορές το παρακάνουμε με την βοήθεια, δες εδώ για να μην ξεφύγεις από το λογικό.
Περιμένω την οποιαδήποτε απορία σου εδώ.
Να είσαι καλά
The post Πόσο Αξίζει να Ασχολείσαι με τα Προβλήματα των Άλλων; appeared first on Men of Style.
]]>